10 marca 2026 r. w naszej szkole odbyła się uroczysta akademia z okazji Dnia Kobiet, przygotowana przez uczniów we współpracy z „męskim gronem pedagogicznym”. Wydarzenie było wyrazem szacunku oraz wdzięczności dla wszystkich pań tworzących społeczność szkolną. Uroczystość rozpoczęła się krótkim wystąpieniem uczniów klasy VIII, którzy przybliżyli historię oraz tradycję obchodów tego święta. Następnie zarówno panie, jak i panowie zostali zaproszeni do udziału w wesołej grze słownej, która dostarczyła wielu radosnych chwil i spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności. Całość akademii odbywała się przy dźwiękach akompaniamentu wykonanego przez Filipa Oleniacza ucznia klasy VII, co nadało wydarzeniu wyjątkowy i podniosły charakter. Na zakończenie uroczystości wszyscy panowie odśpiewali paniom gromkie „Sto lat”, a następnie wręczyli im słodkie upominki jako symboliczny wyraz pamięci i życzliwości.

9 marca 2026 r. uczniowie klas I–III mieli okazję uczestniczyć w wyjątkowym i niezwykle inspirującym spotkaniu z piłkarzem, panem Mateuszem Cetnarskim. Podczas spotkania pan Mateusz opowiedział uczniom o swoich pierwszych krokach w sporcie – o tym, kiedy zaczęła się jego przygoda z piłką nożną, jak wyglądały początki treningów oraz jakie wyzwania musiał pokonywać na kolejnych etapach swojej drogi sportowej. Dzieci z dużym zainteresowaniem słuchały opowieści o codziennej pracy, wytrwałości i determinacji, które są niezbędne, aby rozwijać swoje umiejętności i spełniać marzenia. Nie zabrakło również czasu na pytania ze strony uczniów. Dzieci z ogromnym entuzjazmem zadawały pytania, a nasz gość z wielką życzliwością i radością odpowiadał na wszystkie pytania, dzieląc się swoim doświadczeniem oraz udzielając młodym sportowcom cennych wskazówek. Największą atrakcją spotkania była możliwość wspólnego rozegrania meczu z panem Mateuszem. Dla wielu uczniów było to niezwykle emocjonujące przeżycie i okazja do sprawdzenia swoich umiejętności na boisku u boku prawdziwego sportowca. Wspólna gra dostarczyła wszystkim wiele radości, uśmiechu i sportowych emocji. Serdecznie dziękujemy panu Mateuszowi za poświęcony czas, inspirującą rozmowę, cenne wskazówki oraz za zachęcenie naszych uczniów do aktywności fizycznej i podejmowania sportowych wyzwań.

Tradycją minionych lat, 5 marca 2026 r., odbyła się w naszej szkole wyjątkowa i podniosła akademia oddająca hołd żołnierzom podziemia niepodległościowego, którzy po zakończeniu II wojny światowej nie złożyli broni, tylko kontynuowali walkę o wolną Polskę i w ten sposób sprzeciwiali się władzy komunistycznej narzuconej przez Związek Radziecki. O wolną Polskę walczyło około 200 tys. żołnierzy i za tę miłość do wolnej Ojczyzny płacili ogromną cenę. Skazani na hańbę, mordowani zdradziecko, zakopani w bezimiennych dołach. Wielu jeszcze nie odnaleziono, a ich symboliczne groby znajdują się w Warszawie, na Cmentarzu Wojskowym w Kwaterze „Na Łączce”. Uczniowie obejrzeli montaż słowno – muzyczny przybliżający sylwetki bohaterów Niezłomnych: rtm. Witolda Pileckiego, mjr. Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki”, sanitariuszki Danuty Siedzikówny „Inki” czy Józefa Franczaka ps. „Lalek”. W czasie akademii przypomniano również sylwetki Żołnierzy Niezłomnych, którzy walczyli o wolność z Sowietami i siłami SB w naszym regionie. Byli to: ppłk. Łukasz Ciepliński ps. „Pług”, cichociemny mjr Hieronim Dekutowski ps. „Zapora” i Wojciech Lis ps. „Mściciel” z Ostrów Tuszowskich. „Żołnierze Wyklęci żyli prawem wilka, historia o nich głucho milczy…” – te słowa Zbigniewa Herberta zainspirowały patriotów, aby symbolem tych żołnierzy stał się wilk, jako symbol walki i samotności. Innymi symbolami Niezłomnych były: wojskowa czapka rogatywka z gałązkami jedliny, orzełek z koroną, symbol Polski Walczącej oraz Ryngraf – rodzaj medalionu podkreślającego patriotyzm żołnierzy i ich przywiązanie do religii katolickiej (nosili go na mundurze po lewej stronie – na sercu). To wszystko przedstawili nam pięknie uczniowie klasy VIII. Występ ozdobiły poruszające piosenki: pierwsza pt. „Jak szło wojsko” w wykonaniu dzieci z klas II i III (przygotowane przez panie: Barbarę Kaczmarską i Małgorzatę Depę), drugą pt. „Biały krzyż” zaśpiewała Joanna Fryc z kl. VIII. Na koniec uczniowie kl. VIII (przygotowani przez panię Elżbietę Wilk) przedstawili rozprawę sądową. Oskarżonym był Skawiński, bohater noweli „Latarnik” Henryka Sienkiewicza, który odzwierciedla losy tysięcy Polaków, patriotów, tułaczy, Żołnierzy Niezłomnych i Wyklętych. Uroczystość miała wzruszający i patriotyczny charakter. Sprawili to występujący uczniowie, którzy z pełnym zaangażowaniem przedstawili losy bohaterów walczących o wolną i suwerenną Polskę.

Cześć i chwała Bohaterom!

W naszym przedszkolu wydarzyło się coś naprawdę niezwykłego… Sala zamieniła się w prawdziwą Akademię Małych Czarodziejów! Dzieci z zachwytem odkrywały tajemnice nauki, która na chwilę stała się prawdziwą magią. Najpierw stworzyliśmy magiczne, gumowe jajko – zwyczajne jajko przeszło tajemniczą przemianę w elastyczną kulę, gdy jego skorupkę „rozpuściła czarodziejska mikstura” z octu. Potem byliśmy świadkami barwnych erupcji wulkanu, które wybuchały feerią kolorów niczym zaczarowane fajerwerki. Wyhodowaliśmy także lśniące kryształy soli, które niczym małe diamenty powoli pojawiały się z kamiennej soli. Sprawdzaliśmy, które przedmioty wybierają głębiny, a które wolą unosić się na tafli wody, odkrywając sekrety lekkości i ciężaru. Dzieci przekonały się też, że olej to sprytny psotnik – sama woda nie daje mu rady! Małe rączki próbowały zmyć olej, odkrywając, że potrzeba czegoś więcej niż tylko czystej wody. Ogromne emocje wzbudziły tańczące magnesy, które przyciągały się i odpychały jak zaczarowane. Sprawdzaliśmy również, jakie przedmioty ulegają magnetycznemu zaklęciu. Nie zabrakło pokazów iluzji – udało nam się przebić balon wykałaczką tak, by nie pękł! Odkryliśmy też, dlaczego balon przyciąga włosy, jakby posiadał niewidzialną moc. Zastanawialiśmy się, dlaczego świeczka gaśnie, gdy przykryjemy ją szklanym kloszem, oraz podziwialiśmy, jak cukierki malują mleko tęczowymi barwami, a pieprz w magiczny sposób „ucieka” po dodaniu kropli płynu. Mali odkrywcy poznali również nazwy niezwykłych narzędzi laboratoryjnych i z wielkim zaciekawieniem obserwowali każdy eksperyment. To był czas pełen radości, zachwytu i naukowych czarów – bo przecież największa magia kryje się w odkrywaniu świata!

Galeria zdjęć

W dniu 11 lutego 2026 r.  w Zespole Szkół Technicznych w Kolbuszowej im.Bohaterów Września 1939 odbył się XVIII Powiatowy Sejmik Uczniowski pn. „Życie codzienne moich dziadków na wsi lasowiackiej”. Wstępem, nawiązującym do tematyki konkursu, była bardzo ciekawa prelekcja kulturoznawcy, pana dra Janusza Radwańskiego z Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej nt. „Co widać na starych zdjęciach?” Następnie odbyły się prezentacje konkursowe uczestników ze szkół podstawowych i ponadpodstawowych.

Regulamin konkursu przewidywał m. in. inscenizacje zespołowe. Nasza grupa teatralna z kl. ósmej w składzie: Joanna Fryc, Nikola Urban, Gabriela Wilk, Karolina Maciąg, Maja Jachyra i Franciszek Piechota przedstawiła sztukę lasowiacką z życia naszych babć i dziadków pt. „Łostatnio deska ratunku”, za którą otrzymała wyróżnienie. Ale to nie jedyna nagroda dla uczniów. Nasza grupa została również zaproszona przez pana dra Janusza Radwańskiego, członka jury, do skansenu na Prezentacje Twórczości Ludowej Lasowiaków i Rzeszowiaków w dniu 7 czerwca 2026 r. Dziękujemy za to wyróżnienie, za dostrzeżenie talentu młodych aktorów, którzy tak pięknie promują kulturę naszych przodków w ramach programu „Lasowiacy inspirują”.

Pewnego razu, w królestwie zwanym Sceną, zebrały się opowieści bardzo różne. Jedne przyszły pewnym krokiem, inne w podskokach radości, kilka z nostalgią wypisaną na kartach scenariusza, ale wszystkie chciały zostać wysłuchane.

Pojawiły się historie, które umiały czarować obrazem. Kostiumy lśniły jak z kufra starego maga, dekoracje potrafiły w jednej chwili przenieść widza do lasu, na dwór królewski, albo do wnętrza snu. Bywało, że muzyka niosła spektakl jak wiatr niesie jesienne liście, a piosenki zostawały w głowie na dłużej. Odtwórcy ról nie bali się sceny ani drobnych potknięć technicznych, a opowieści naprawdę ożywały.

Niektóre z nich miały w sobie odwagę i humor. Rozmawiały z publicznością, puszczały oko do widza, pozwalały na śmiech, czasem nawet na mały chaos. Tam, gdzie pomysł był świeży, a aktorzy grali zespołowo, scena zamieniała się w plac zabaw dla wyobraźni. Były też chwile, gdy drobne rzeczy potrafiły skraść całe przedstawienie, a dobrze dobrane efekty tworzyły prawdziwą magię.

Ale w tej bajce nie wszystkie ścieżki były równe. Bywały drobne potknięcia, ale takie zdarzają się nawet w najpiękniejszych baśniach i historiach świata.

Wszystkie przedstawienia zachwycały jednak pomysłem i prosiły się o oklaski. W każdym z nich można było znaleźć perełki: dobrą rolę, celny żart, moment prawdy.

W takiej teatralnej krainie może nie wszystko jest idealne, ale wszystko jest szczere, odważne i pełne prób.

Festiwal Teatrów w Trzęsówce to bajka, która trwa od 23 lat. To historia o uczeniu się sceny, o szukaniu rytmu, o młodych adeptach sztuki, którzy zaskakują sceniczną dojrzałością. Ta bajka o teatrze bardzo chce opowiadać swoje indywidualne historie.

I to właśnie w tych chęciach kryje się jego największa magia.

Jury, XXIII Festiwalu Teatrów w Trzęsówce

Karolina Majdan-Solecka

Tomasz Solecki

Kornel Pieńko